เมื่อวานนี้ไปเดินจตุจักรมา เพื่อไปหาซื้อเสื้อกันหนาว และแวะไปซื้อหนังสือเรื่อง
เพชรพระอุมา พอไปถึงที่ร้านก็ถามหาเรื่องนี้  เจ๊แกบอกว่า "มีขายทุกตอน เอาตอน
ไหนดีหล่ะ"  ผมก็บอกไปว่า ''เอาตอนดงมรณะ" เจ๊แกก็บอกว่า ''ตอนดงมรณะหมด''
อ้าวไหงเป็นหยั่งงั้นไปหล่ะ บอกว่ามีทุกตอน แต่พอจะเอาตอนที่บอกดันหมดซะนี่
แต่พอไปถามร้านอื่นก็มี  เลยได้มา  เขาขายมี 2 แบบ  แบบมีกล่อง  640 บาท
(ค่ากล่อง 40 บาท) แบบไม่มีกล่อง 600 บาท  ตอนหนึ่งมี 4 เล่ม ซึ่งปกติถ้าซื้อแยก
เล่มจะตกเล่มละ 200 บาท ผมซื้อแบบมีกล่องมาเพราะดูมันน่าสะสมดี

เรื่อง เพชรพระุอุมา ผมเคยได้ยินหลายคนแล้วที่บอกว่าสนุกมาก แต่ก็ไม่เคยได้อ่าน
ซักที จะไปยืมที่ร้านเช่าหนังสือ เขาก็ไม่มีให้ยืม จนมาวันหนึ่งรุ่นน้องที่ออฟฟิศก็บอก
ว่ากำลังอ่านอยู่เหมือนกัน และให้ผมลองยืมเอากลับไปอ่านดู ก็เลยได้ฤกษ์อ่านซะที
ปรากฏว่าตอนนี้ติดงอมแงมเลยครับ ไม่เคยอ่านหนังสือเล่มไหนที่วางไม่ลงเท่าเรื่อง
นี้มาก่อน เคยคิดอยู่เหมือนกันว่่ามันจะมันส์แค่ช่วงแรกๆของหนังสือหรือเปล่า แต่
คนที่อ่านจบแล้วเขาบอกว่า ยิ่งตอนมากขึ้นก็จะยิ่งมันส์ขึ้นเรื่อยๆ โอ้ว จอร์จ มันยอดมาก

เพชรพระอุมา เป็นเรื่องเกี่ยวกับกลุ่มคนที่ต้องการตามหาญาติของตนเองที่่เดินทาง
เข้าไปในป่าเพื่อไปตามหา เพชรพระอุมา กลุ่มคนนั้นประกอบด้วย พันโทหม่อมราชวงศ์
เชษฐา วราฤทธิ์,พันตรีไชยยันต์ อนันตรัย,หม่อมราชวงศ์ดาริน วราฤทธิ์
คนที่ถูกตามหาคือ ม.ร.ว.อนุชา วราฤทธิ์ (น้องชายของ เชษฐา) และจ้างจอมพราน
รพินทร์ ไพรวัลย์ เพื่อนำทางในป่าโดยมี พราน บุญคำ จัน เกิด เส่ย เป็นพรานคู่ใจของ
รพินทร์ติดตามไปด้วย และ แงซาย อาสาสมัครขอตามไปรับใช้  จุดเด่นที่ทำให้เรื่ยง
สนุกก็คือ  การวางลักษณะของตัวละครแต่ละตัวในเรื่อง  ดาริน สาวสวย เริ่ด เชิ่ด หยิ่ง
ซึ่งมักจะทะเลาะกับจอมพราน รพินทร์  บ่อยๆและในเรื่องก็มักจะก่อเรื่องให้คนอ่าน
อกสั่นขวัญหายอยู่เสมอ  แงซาย  บุรุษลึกลับที่รพินทร์ไม่ค่อยไว้ใจสักเท่าไหร่ มักจะ
มีความสามารถแปลกๆ และเืรื่องลึกลับให้ผู้อ่านสงสัยอยู่เสมอ  2 ตัวละครนี้เป็น
ที่สร้างสีสันให้เรื่องนี้สนุกขึ้นเป็นเท่าตัว  นอกจากตัวละครที่มาเพิ่มอรรถรสในเรื่องแล้ว
เนื้อเรื่องก็สนุกไม่แพ้กัน  ตามล่าไอ้กุด เสือกินคน  ไอ้แหว่ง ช้างเกเรที่เหยียบคนตาย
มาแล้วกว่าร้อยศพ เทือกเขาพระศิวะที่ไม่เคยมีใครไปแล้วรอดชีวิตกลับมาเป็นๆ
การบรรยายในเรื่องก็ไม่แพ้กัน บรรยายสถานการณ์ อารมณ์ของตัวละครเหมือนผู้อ่าน
เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ

นิยายเรื่องนี้เขียนขี้นในปี 2507 ก็เลยมา 40 กว่าปีแล้ว เมื่อก่อนนี้เคยคิดว่ามันเป็น
นิยายที่เขียนนานแล้วคงล้าสมัยและคงไม่สนุก  แต่พอได้อ่านก็รู้ว่าสนุกกว่านิยาย
ปัจจุบันที่นิยมอ่านกันบางเรื่องซะอีก ผมเป็นคนหนึ่งที่เพิ่งเริ่มอ่าน เพชรพระอุมา
ตอนนี้อ่านจบเล่ม 5 แล้วบอกได้คำเดียวว่า มันส์......  แล้วคุณหล่ะเคยคิดที่จะหยิบ
นิยายดีๆแบบนี้มาอ่านบ้างหรือเปล่า